زیارت پیاده

غیر ازعشق و محبت، كه پاى زائر را پیاده به مرقد امام حسین علیه السلام مى كشاند و رنج سفر و خوف و خطر را به جان مى خرد، پیاده روى براى زیارت سید الشهدا، ثواب بسیار دارد و مورد تاكید پیشوایان دین است. امام صادق «ع » فرموده است:«من خرج من منزله یرید زیارة قبرالحسین بن على «ع » ان كان ماشیا كتبت له بكل خطوة حسنة و محا عنه سیئة...»(4) هر كس به قصد زیارت امام حسین «ع »، پیاده از خانه اش خارج شود، خداوند در مقابل هر گام، براى او حسنه اى مى نویسد و گناهى از او مى زداید.

یكى از زائران همیشگى امام حسین «ع » كه هر ماه آن حضرت را زیارت مى كرده، به خاطر پیرى و ناتوانى، یك بار نتوانست برود. نوبت بعد كه پیاده پس از چند روز راهپیمایى به حرم مى رسد و سلام مى دهد و نماز زیارت مى خواند، در خواب،آن حضرت را مى بیند كه به وى مى گوید:چرا به من جفا كردى، تو كه نیكوكار بودى... (5) این شدت عنایت ائمه را به زائر پیاده مى رساند. معاویة بن وهب- از اصحاب امام صادق علیه السلام- مى گوید:

خدمت آن حضرت رسیدم. در مصلاى خود در خانه اش نشسته بود و پس از نماز با خداوند راز و نیاز مى كرد. از جمله- در دعا نسبت به زائران قبرحسین «ع »- مى گفت:

«خدایا زائران قبرحسین را بیامرز، اینان كه در این راه، پول خرج مى كنند، بدنهاى خود را دراین راه در معرض خطر قرار مى دهند... خدایا رحم كن بر چهره هایى كه آفتاب، رنگ آنها را تغییر داده، صورتهایى كه متوجه قبراباعبدالله است، چشمهایى كه در محبت ما اشك مى ریزد... خدایا این جانها و بدنها را به تو مى سپارم، تا كنار حوض كوثر به هم برسیم...»(6) این سنت زیارت پیاده، از زمان ائمه بوده و تا كنون نیز ادامه دارد و اجر بیشمارى براى آن نقل شده است. فاضل دربندى مى نویسد: این پیاده بودن، یا به جهت فقیربودن زائراست كه نشان مى دهد این زیارت، برخاسته از شوق و محبت است، یا به جهت آنست كه زائر، خود را در برابر سلطان اقلیم جوانمردى و خورشید سپهر عصمت و شهادت كوچك مى شمارد و در راه او، رنج سفر پیاده را بر خود هموار مى كند و هر دو ارزشمند است.(7) در عراق، از سالها پیش چنین رسم است كه هیئتها، دسته ها و كاروانهایى كوچك یا بزرگ، درایام خاصى از بصره، بغداد وعمدتا از نجف، براى زیارت كربلا پیاده حركت مى كنند. به ویژه درایام زیارتى خاص مثل نیمه شعبان، اول رجب، ایام عاشورا و اربعین بیشتر و پرشكوه تر است و اغلب، راه كنار ساحل فرات را انتخاب مى كنند كه از نجف تا كربلا 18 فرسنگ است و چند روز طول مى كشد. دراین كاروانهاى زیارتى پیاده، علماى بزرگ هم شركت مى كردند، همچون میرزاى نایینى، آیة الله كمپانى، سید محسن امین، وبسیارى ازعلماى معاصر. دراین مسیر، دیدار با عشایر و فعالیتهاى تبلیغى هم انجام مى گرفت و شعارهایى هم مطرح مى شد و روضه خوانى برگزار مى گشت.

در ایام حكومت بعثیها، این پیاده رویهاى پر شكوه، آن هم از طریق جاده غیر رسمى كنار فرات، رنگ مبارزه و مخالفت با رژیم عراق هم به خود مى گرفت و یك بار هم در ایام اربعین حسینى در سال 1397 ه.ق به درگیریهاى سخت میان نیروهاى بعثى با انقلابیون شیعه و كاروانهاى زیارتى در طول راه و در حرم اباعبدالله الحسین «ع » انجامید و كشته ها ومجروحان بسیارى داد، (8) و به «اربعین خونین » معروف شد.

موضوعات مرتبط: